Sommige chefs blijven je bij omdat je voelt dat hun verhaal nog maar begint. Toen we bij Culinaire Ambiance eerder over Ruben Christiaens schreven hadden we al het vermoeden dat we nog van deze beloftevolle jonge kok zouden horen. Vandaag krijgt dat vertrouwen een mooie bevestiging want Gault&Millau bekroont de chef van La Villa Lorraine tot Jonge Chef van het Jaar 2027 voor Brussel. Zelf denkt hij bij die erkenning vooral aan de mensen rondom hem.
Tijdens ons laatste bezoek proefden we het al
Bij Culinaire Ambiance volgen we Ruben al langer met belangstelling. Tijdens ons laatste bezoek aan La Villa Lorraine waarover we in augustus schreven werd nog eens duidelijk waarom. We troffen een chef die de geschiedenis van dit Brusselse huis met respect benadert maar er tegelijk ontspannen zijn eigen verhaal schrijft.
We herinneren ons de sublieme garnaalkroketten, de luchtige soufflé van kaas en garnalen en de prachtig gegaarde tarbot. Maar vooral bleef het plezier aan tafel hangen. Zelf kiezen van een à-la-cartekaart, uitstekende frieten naast verfijnde bereidingen en afsluiten met een soufflétaart van chocolade en bruine boter. Hier gingen gastronomische ambitie en ongecompliceerd genieten vanzelf samen.
Toen vermeldden we al dat Ruben techniek genoeg bezit om indruk te maken maar vooral begrijpt dat gastronomie over goesting moet gaan. We gingen bijzonder enthousiast naar huis, met het gevoel dat we nog veel van deze beloftevolle jonge chef zouden horen. Zijn bekroning tot Jonge Chef van het Jaar voor Brussel voelt vandaag dan ook als een mooie bevestiging van wat we tijdens dat bezoek al proefden.
Eerst even knijpen: is dit wel echt?
Een onderscheiding krijgen is één ding. Beseffen dat ze werkelijk voor jou bestemd is blijkt nog iets anders. Toen Ruben Christiaens het nieuws vernam moest hij zichzelf letterlijk even overtuigen.
“Ik heb eerst eens goed in mijn vel geknepen om te controleren of het wel echt was!”, vertelt hij. “We zijn nog maar acht maanden bezig met de vernieuwing van La Villa Lorraine en om nu al deze prijs te mogen ontvangen voelt enorm goed. Het is een mooie bevestiging en geeft ons allemaal een extra gevoel van steun.”
Dat laatste woord zegt veel. Ruben spreekt over de prijs als een aanmoediging voor een project waaraan elke dag samen wordt gewerkt. Het nieuws deelde hij dan ook meteen met de mensen die op de werkvloer het dichtst bij hem staan.
“Voor mij is dit namelijk geen individuele prijs maar een gezamenlijke erkenning voor iedereen die elke dag mee aan dit project bouwt.”
Een talent dat we graag zijn blijven volgen
Bij Culinaire Ambiance kwam Ruben eerder al aan bod. We zagen toen een jonge chef met ambitie en het potentieel om een eigen plaats in de Belgische gastronomie te veroveren. Dat we nog van hem zouden horen leek ons slechts een kwestie van tijd.
Ook recent schreven we over zijn werk bij La Villa Lorraine naar aanleiding van de terugkeer van Freddy en Patrick Vandecasserie voor een gezamenlijk zeshandenmenu. Een bijzonder weerzien voor Ruben die als twaalfjarige in het restaurant at en van Patrick zijn eerste recept meekreeg: aardappelpuree. Jaren later staat hij zelf aan het fornuis van datzelfde huis.
De recente bekroning geeft dat parcours extra glans. Gault&Millau prijst bij La Villa Lorraine de combinatie van Franse klassiekers, Aziatische accenten en een beheerste techniek. Maar wanneer we Ruben vragen wat deze titel met hem doet gaat het gesprek al snel over de sfeer binnen zijn ploeg.
De mooiste erkenning komt soms gewoon ’s morgens binnen
Een titel schept verwachtingen. Voelt hij naast trots ook de druk om zich vanaf nu elke dag opnieuw te bewijzen?
“Ik voel vooral trots en dan in het bijzonder tegenover de mensen die altijd in mij en in dit project hebben geloofd. Elke dag is een nieuwe kans om jezelf te verbeteren, bij te leren en vooral te luisteren naar anderen.”
Het is een antwoord waarin ambitie en aandacht voor anderen vanzelf samengaan. Beter worden blijft belangrijk maar Ruben meet het slagen van zijn werk ook af aan hoe zijn mensen zich voelen.
“Om hen te zien schitteren en met een glimlach te zien binnenkomen is misschien wel het mooiste gevoel dat er bestaat. Uiteindelijk is dat voor mij minstens even belangrijk als de erkenning die ik zelf krijg.”
Het zijn woorden die de prijs een menselijk gezicht geven. Achter een restaurant staan mensen die voorbereiden, proeven, bedienen en bijsturen. Dat zij met plezier aan hun dag beginnen blijkt voor Ruben evenzeer iets om trots op te zijn.
Ook wie buiten de schijnwerpers staat, deelt in de prijs
Wanneer we vragen wie minstens evenveel erkenning verdient hoeft hij niet lang na te denken.
“Er zijn er echt heel veel. De mensen die nauw met mij samenwerken weten hoe belangrijk ze voor mij zijn. Ik denk bijvoorbeeld aan mijn souschef en de restaurantmanager. Zij hebben vanaf dag één in dit project geloofd en zijn er met evenveel overtuiging voor gegaan.”
Ook de familie Litvine krijgt een uitdrukkelijk dankwoord.
“Die steunt mij enorm, helpt mij en is altijd bereid om te luisteren. Zonder die mensen rondom mij zou dit verhaal er helemaal anders uitzien.”
Daarmee maakt Ruben duidelijk hoe hij deze bekroning beleeft. Zijn naam mag dan op de onderscheiding staan, de voldoening hoort het hele team toe.
Wat zou de jonge Ruben hiervan vinden?
We vragen hem terug te denken aan de jongen die voor het eerst een professionele keuken binnenstapte. Had die ooit durven dromen van deze erkenning?
“Ik denk dat die jonge Ruben nooit zou geloofd hebben wat er allemaal nog op zijn pad zou komen. Soms geeft het leven je zoveel kansen en mooie momenten dat je vooral moet leren om in het nu te leven en te genieten van alles wat op je afkomt.”
Het klinkt als iemand die vooruit wil maar ook beseft dat je af en toe moet stilstaan bij wat er al is. Bij de kansen die je krijgt, de mensen die vertrouwen in je stellen en het plezier om samen iets op te bouwen.
“Ik geloof sterk dat er mooie dingen gebeuren wanneer je omringd bent door goede mensen en elkaar met wederzijds respect behandelt.”
De trots is er, volkomen terecht. Maar telkens opnieuw brengt Ruben het verhaal terug naar de mensen met wie hij het mag waarmaken.