Een Brusselse grande dame, een chef die we graag zien en eindelijk nog eens een kaart waarop je gewoon zelf mag kiezen. Ons weerzien met La Villa Lorraine werd er eentje om bijzonder vrolijk van te worden. Van sublieme garnaalkroketten en tarbot tot een soufflé die we morgen opnieuw zouden bestellen, de Villa is alive and kicking.
Een grande dame met een nieuw kleedje
La Villa Lorraine is voor ons geen onbekende. We kennen het adres nog van vele decennia geleden toen het al tot de grote monumenten van de Brusselse gastronomie behoorde. Het huis werd in 1953 opgericht door Marcel Kreusch en schreef in 1972 culinaire geschiedenis als het 1e restaurant buiten Frankrijk dat 3 Michelinsterren behaalde. Door de decennia heen hebben de keukens grote Chefs verwelkomd zoals Camille Lurkin, Freddy Vandecasserie, Alain Bianchin, Maxime Colin, Gary Kirchens, Yves Mattagne en Serge Litvine. Een stukje Belgische restaurantgeschiedenis waar je moeilijk achteloos aan voorbij kunt gaan. Wie de Villa van vroeger nog voor ogen heeft merkt meteen dat de tijd hier niet heeft stilgestaan. Pand en interieur kregen een bijzonder geslaagde moderniseringsoperatie. Het resultaat oogt luxueus en mondain (de valetparking aan de deur zet meteen de toon) maar voelt tegelijkertijd verrassend warm en gezellig aan. Geen stijve tempel waar je automatisch een octaaf zachter gaat praten wel een plek waar design, luxe en cosiness mooi samenkomen. Ook Michelin roemt vandaag die combinatie van hedendaagse luxe, intimiteit en een bijzonder attent zaalteam.
Topgast, dito kok
En dan is er Ruben Christiaens. Die kennen we ook al langer. Een topkok uit de streek die ondertussen behoorlijk wat culinaire strepen op zijn palmares heeft verzameld. Christiaens deed onder meer ervaring op bij Eleven Madison Park in New York en Vollmers in Malmö en bezorgde Vintage in Kontich in 2022 een Michelinster. In datzelfde jaar kreeg hij bovendien de Michelin Young Chef Award. Vandaag krijgt hij de sleutels in handen van een huis met een geschiedenis die behoorlijk zwaar zou kunnen wegen. Maar net daar lijkt hij bijzonder ontspannen mee om te springen. La Villa Lorraine wil onder Christiaens premium maar toegankelijk zijn, ambitieus zonder rigiditeit met opnieuw de nadruk op product, smaak en vooral plezier. En dat zie je aan de kaart. Michelin omschrijft het als een slalom tussen brasserieklassiekers zoals zeetong meunière of Black Angus met frieten en meer creatieve gerechten waarin geregeld subtiele Aziatische invloeden opduiken.
À la carte, halleluja!
Maar mogen we vooral even een lans breken voor iets wat stilaan exotischer wordt dan yuzu, miso of de zoveelste matcha-creatie? À la carte eten. Hoe extatisch kunnen wij worden wanneer we op dit niveau nog eens gewoon een kaart krijgen en zelf mogen beslissen waar we zin in hebben. Geen verplicht parcours van 12 gangen, geen chef die voor ons bepaalt dat we tegen kwart voor 11 absoluut nog 3 gerechten te gaan hebben. Gewoon kijken, kiezen en eten. Laat ons dat eens hypen in plaats van matcha.
We starten met een frisse champagne en een meer dan verdienstelijke Dirty Martini. Zelfs de begeleiders zijn raak. Heerlijke olijven en bijzonder verslavende gerookte nootjes. En dan komen de garnaalkroketten. We kunnen het moeilijk anders zeggen, de beste die we in heel lange tijd hebben gegeten. Krokant vanbuiten, gul en diep van smaak vanbinnen. Het soort gerecht waarbij je beseft dat een klassieker helemaal geen heruitvinding nodig heeft wanneer hij gewoon bijzonder goed wordt uitgevoerd. De hamachi met wakame en komkommer is daarna het elegante tegengewicht. Een prachtig bord, fris, precies en met net voldoende spanning. Maar bij de voorgerechten wordt de show uiteindelijk gestolen door de soufflé van kaas en garnalen. Hartig, luchtig en tegelijk intens van smaak. Comfortfood met gastronomische finesse. We zouden er met plezier nog eentje bestellen.
Tarbot, tonijn en jawel, frieten
Bij het hoofdgerecht verschijnt een prachtige tarbot met girolles, mousseline en daslook. De vis is perfect gegaard, de smaken zijn verfijnd zonder futloos te worden en alles klopt. Hier worden we blij van. Geen bord waarop techniek harder roept dan het product maar koken waarbij je vooral zin krijgt om nog een hap te nemen. Aan de andere kant van de tafel klinkt minstens evenveel enthousiasme over de fijne tartaar van Balfegó-tonijn, ponzu en wasabi. Maar dan komen daar zowaar ook heerlijke frietjes bij. Hoe heerlijk is het dat een restaurant met zo'n gastronomische pedigree niet te beroerd is om gewoon een uitstekende portie frieten op tafel te zetten? Misschien vat net dat de nieuwe Villa het best samen namelijk dat er techniek en luxe is maar plezier ook opnieuw plezier mag zijn. Afsluiten doen we met een soufflétaart van chocolade en bruine boter. Daarvoor volstaat eigenlijk 1 omschrijving en dat is absolute heerlijkheid. Rijk, warm, verleidelijk en precies het soort dessert waarbij alle goede voornemens zonder enige discussie de deur uit mogen.
De Villa leeft
We kunnen dan ook alleen maar bijzonder lovend zijn over ons weerzien met La Villa Lorraine. Een historische Brusselse grande dame die haar verleden niet verloochent maar evenmin probeert om erin te blijven hangen. Met Ruben Christiaens staat er een chef aan het fornuis die techniek genoeg bezit om indruk te maken maar vooral lijkt te begrijpen dat gastronomie uiteindelijk over goesting moet gaan. Michelin bekroonde die nieuwe start dit jaar met de Opening of the Year Award. Na ons bezoek begrijpen we waarom. La Villa Lorraine mag wat ons betreft met stip op het foodie-to-do-lijstje. En kunnen we ondertussen afspreken dat à la carte het nieuwe matcha wordt?