Van ‘Eat, Drink, Man, Woman’ , ‘Tampopo’ of ‘Big Night’ krijg je honger. Dat is de bedoeling. Van een horrorfilm doorgaans niet. Daar zit je voor kettingzagen, demonen en mensen die beter nooit die kelderdeur hadden geopend. En toch gebeurt het soms. Midden in alle ellende verschijnt een gerecht en denk je plots verdomme, dat zou ik nu wel lusten. Enkele voorbeelden.
Jerry Casino is het pseudoniem van Gerard De Fré, psychiater, cinefiel, italofiel en levensgenieter. Samen met zijn co-auteur Jean Le Beau legt hij momenteel de laatste hand aan zijn eerste boek, De Kronieken van Opdijk. Beiden hopen dat het snel zijn weg naar de lezer vindt.
The Lighthouse: kreeft aan het einde van de wereld
Het dagelijkse menu in de vuurtoren is weinig opwindend. Lauwe vis, gekookte aardappelen en scheepsbeschuit. Maar af en toe haalt Thomas Wake de kreeftenfuiken boven. En over zijn kreeft is de oude zeebonk bijzonder gevoelig. Wanneer Winslow weigert toe te geven dat hij ervan houdt roept Wake zowat de volledige zeegodenwereld over hem af. Uiteindelijk capituleert Winslow. Oké dan, hij houdt van zijn kookkunst. Gelijk heeft hij. Op zo’n godverlaten rots lijkt een vers gekookte kreeft plots haute cuisine. In het korrelige zwart-wit ziet het er vreemd genoeg fantastisch uit. Warm eten in een koude wereld. Ik wil absoluut niet naar die vuurtoren, tenzij voor de lunch.
Misery: meatloaf met een geheim
Annie Wilkes heeft haar tekortkomingen als gastvrouw. Vooral haar beleid tegenover gasten die vroeger willen vertrekken is voor verbetering vatbaar. Maar haar meatloaf? Paul Sheldon zegt zelfs dat hij nog nooit zo’n goede heeft gegeten. Annie verklapt haar truc. Verse tomaten, nooit uit blik, en voor wat extra pit mengt ze Spam door het gehakt. Dat is precies het soort Amerikaanse comfortfood dat je wilt wanneer buiten de sneeuw ligt. Gehaktbrood. Warm, sappig en ongegeneerd huiselijk. Ik zou Annie zeggen dat het voortreffelijk was om onmiddellijk een tweede portie te vragen. Uit veiligheidsoverwegingen.
Rosemary's baby: mousse au chocolat
Een buurvrouw die onverwacht zelfgemaakte chocolademousse brengt. In het echte leven een reden om vriendelijk te blijven tegen de mensen op dezelfde verdieping. In Rosemary’s Baby is dat minder verstandig. Minnie Castevet stuurt mousse au chocolat, haar specialiteit, naar Rosemary en Guy. Guy vindt hem heerlijk. Rosemary proeft iets vreemds. Een krijtachtige nasmaak. En daar gaat het fout. Want chocolademousse hoort misschien wel bij de 5 grootste uitvindingen van de Franse keuken. Donkere chocolade, eieren, lucht, room, meer heb je niet nodig. Alleen zou ik in het Bramford voortaan toch even vragen wie het dessert heeft gemaakt.
Drag me to hell: harvest cake met ganzeneieren
Klinkt al verrukkelijk. Christine wil indruk maken op haar toekomstige schoonouders en brengt een zelfgebakken harvest cake mee. En Sam Raimi geeft ons zowaar het culinaire detail. Rond de oogsttijd gebruikte haar familie ganzeneieren waarvan de rijke dooiers voor een bijzonder volle cake zorgen. Een stevige, rijke boerengebakachtige cake met eieren die veel vetter en intenser smaken dan gewone kippeneieren. Geef mij een plak en sterke koffie. Helaas verschijnt er tijdens het dessert een oog in Christines stuk cake. Zelf zou ik dat bij Culinaire Ambiance toch als een minpuntje bij de presentatie aanrekenen.
The Texas chain saw massacre: Texas barbecue
En dan komen 5 jongeren bij een Texaans benzinestation waar boven de barbecue letterlijk WE SLAUGHTER BARBECUE staat. Daar moet je eigenlijk al beginnen nadenken. Maar de barbecue ziet eruit zoals roadside barbecue eruit hoort te zien. Vlees boven het vuur, rook, vet en dat heerlijke primitieve idee dat iemand hier al uren bezig is met iets langzaam gaar te krijgen. De jongeren kopen er zelfs barbecuesandwiches. Pas later wordt duidelijk dat de familie achter het etablissement een nogal korte voedselketen hanteert. Het mooiste detail? Het echte tankstation uit de film bestaat nog altijd en is tegenwoordig daadwerkelijk een barbecuezaak. Tegenwoordig serveren ze er onder andere brisket en sausage. Naar verluidt van rund en varken.
Horror kan dus uitstekend samengaan met gastronomie. Kreeft, meatloaf, chocolademousse, cake en langzaam geroosterde barbecue. Ik heb na dit stukje eigenlijk behoorlijk honger gekregen. En wie dat na 5 gangen nog steeds heeft kan altijd verder met de Italiaanse klassiekers Cannibal Holocaust en Cannibal Ferox. Ik weet het, de laatste zin was onsmakelijk. Maar dat hoort er soms bij in de horrorwereld. Tot zover dit kleine culinaire uitstapje. Volgende keer misschien de keuken van de maffia, eten in de ruimte of de mooiste filmmaaltijd die u waarschijnlijk nog nooit hebt gezien. Er valt in de cinema nog veel te proeven. Tot dan.