Iedereen heeft er wel zo eentje. Een plek waar je als student bleef plakken tot (na) sluitingstijd. Een restaurant waar je ouders je wekelijks mee naartoe namen. Een adres dat in geen enkele gids te vinden is, maar zo lokaal verankerd is dat iedereen ervan smult.
Voor Marc Coucke is Amadeus zo'n plek. “Dertig jaar geleden ging ik al ribbetjes eten in het Patershol,” klinkt het. En misschien zit daar meteen ook de echte reden achter zijn recente instap in de iconische ribbetjesketen. Niet omdat Amadeus een groeiverhaal is. Niet omdat het een interessante opportuniteit is. Maar omdat sommige merken gewoon meer zijn dan enkel een merk. Ze maken deel uit van ons collectief geheugen.
Je bouwt geen Amadeus in vijf jaar
In een horecalandschap waar concepten soms even snel gaan als komen, is Amadeus een buitenbeentje. De eerste vestiging opende in 1987 in het Gentse Patershol. Vandaag ontvangen de vijf restaurants samen bijna 400.000 ribbetjessmullers per jaar. Een zesde vestiging opent binnenkort in Brugge. Maar cijfers vertellen maar een deel van het verhaal.
Want Amadeus is voor veel Belgen geen restaurant. Het is nostalgie in de vorm van een sappig, vlezig beentje. Je kunt gebouwen kopiëren. Je kunt recepten namaken. Maar je kunt geen veertig jaar geschiedenis bouwen met een marketingbudget. Dat lijkt ook precies wat Coucke zag.
“Belgische culinaire iconen moeten in Belgische handen blijven. We moeten ze koesteren en laten groeien, met behoud van hun authenticiteit.”
De kunst van níét veranderen
Dat klinkt misschien wat vreemd uit de mond van een ondernemer die bekendstaat om ambitieuze projecten. Maar net daar wordt dit verhaal extra interessant. De afgelopen jaren werd in de horeca vaak gedacht dat groei gelijkstaat aan continue vernieuwing. Nieuwe concepten. Nieuwe namen. Nieuwe formats.
Bij Amadeus lijkt de ambitie net om te bewaren wat al werkt. De vorige aandeelhouders, die gedeeltelijk aan boord blijven, legden volgens Coucke een sterke basis. Samen willen ze verder bouwen op dat fundament, zonder de ziel van het merk kwijt te spelen. Geen revolutie dus. Wel evolutie.
“Wij hopen met onze expertise gewoon rustig groei te kunnen genereren met verfrissende ideeën en nieuwe locaties. Maximaal één nieuwe vestiging per jaar, dus van stapel gaan we zeker niet lopen.” In een wereld die voortdurend versnelt, voelt dit bijna rebels aan.
Van Durbuy tot het Patershol
Wie de investeringen van Coucke bekijkt, merkt een rode draad. Pairi Daiza, La Réserve, Durbuy of nu Amadeus: telkens draait het om plekken die gevoel opwekken en inspelen op beleving. Dat klinkt romantisch, maar het is tegelijk bijzonder zakelijk. Want sterke horeca draait zelden alleen om wat er op het bord ligt.
Mensen keren terug naar een gevoel. Naar een ervaring. Naar een herinnering die ze opnieuw willen beleven. Misschien verklaart dat ook waarom Coucke vandaag niet spreekt over snelle expansie, buitenlandse avonturen of agressieve overnames. Die staan voorlopig niet op de planning. De focus ligt ergens anders.
Het succes van eenvoud
Terwijl veel restaurants elkaar proberen te overtreffen met complexiteit, bouwde Amadeus zijn reputatie op iets uiterst eenvoudigs.
Ribbetjes.
Een gepofte aardappel.
Een formule die al decennialang overeind blijft.
Dat is geen toeval. In de horeca wordt vaak gesproken over innovatie. Minder over trouw blijven aan een concept en herkenbaarheid. Terwijl net dat laatste soms de grootste luxe blijkt. Weten wat je krijgt. Weten dat het goed smaakt. Weten dat je een fijne, gezellige avond zal zijn. Amadeus heeft daar bijna veertig jaar aan gebouwd.
Mooie momenten
Wanneer het gesprek landt op de toekomst, kiest Coucke opnieuw niet voor grote woorden. Geen spectaculaire groeicijfers. Geen beloftes over tientallen nieuwe vestigingen. Wel één eenvoudige ambitie. “Gewoon rustig groeien en mensen mooie momenten laten beleven.” Misschien is dat uiteindelijk de meest onderschatte vorm van ondernemerschap. Niet altijd op zoek zijn naar de volgende grote investering. Maar beseffen welke dingen al groot genoeg zijn geworden om te bewaren en koesteren. En misschien is dat net wat deze overname zo interessant maakt. Marc Coucke heeft geen ribbetjesketen gekocht. Hij heeft een stukje Belgische horecageschiedenis gekocht. En vooral: de ambitie uitgesproken om ervoor te zorgen dat de volgende generatie er evenveel herinneringen aan kan maken als de vorige.