Sommige overwinningen verrassen. Andere voelen jarenlang onafwendbaar aan. De bekroning van Asador Etxebarri tot beste restaurant ter wereld tijdens The 50 Best Restaurants 2026 behoort zonder twijfel tot die tweede categorie. In Lima, waar de internationale restaurantwereld zich verzamelde voor de jaarlijkse onthulling van wat nog altijd een van de meest invloedrijke restaurantlijsten ter wereld is, werd een proces afgerond dat al jaren in beweging was. Na opeenvolgende noteringen in de absolute top heeft het restaurant van Víctor Arguinzoniz eindelijk de hoogste trede bereikt.
Geen spektakel, geen theater, alleen vuur
Opmerkelijk daarbij is niet alleen wie won maar vooral waarom. In een gastronomische wereld die de voorbije twee decennia werd gekenmerkt door technologische innovaties, conceptuele storytelling en steeds spectaculairdere totaalervaringen staat Etxebarri vrijwel voor het tegenovergestelde. Het restaurant ligt verscholen in Axpe, een klein Baskisch dorp waar het dagelijkse leven nog altijd het tempo bepaalt. Er zijn geen theatrale presentaties, geen futuristische installaties en geen nadrukkelijke pogingen om gasten te imponeren. Wat bezoekers aantreffen is een chef die zijn carrière heeft opgebouwd rond één fundamenteel element namelijk vuur.
Arguinzoniz heeft het grillen verheven tot een discipline die even technisch en precies is als de meest complexe hedendaagse kookmethodes. Vis, schaaldieren, groenten en vlees passeren allemaal langs speciaal ontworpen houtskoolgrills waarbij temperatuur, rookontwikkeling en timing met een uitzonderlijke precisie worden gecontroleerd. Het resultaat is geen demonstratie van techniek maar juist een keuken waarin techniek volledig verdwijnt achter de smaak van het product. Dat juist zo’n restaurant vandaag bovenaan eindigt zegt veel over de richting die de internationale gastronomie lijkt uit te gaan. Na jaren waarin innovatie vaak een doel op zich leek te worden groeit opnieuw de waardering voor restaurants die erin slagen complexiteit terug te brengen tot ogenschijnlijke eenvoud.
Johan Kafkot
Willem Hiele, meer dan een plaats op een lijst
Toch vertelt de editie van 2026 een veel groter verhaal dan enkel de overwinning van Etxebarri. Wie door de wandelgangen van het Teatro Municipal dwaalde merkte al snel dat The 50 Best Restaurants veel meer is dan een rangschikking. Het is een jaarlijkse bijeenkomst van chefs, restaurateurs en ondernemers die elkaar vaak maar één keer per jaar fysiek ontmoeten. Dat gemeenschapsgevoel bleek ook uit de reactie van de Belgische chef Willem Hiele die opnieuw deel uitmaakt van de internationale selectie.
"Ik ben heel dankbaar. Ik ben heel blij dat ik mag blijven deel uitmaken van een ongelooflijke community. Van mensen die hospitality doen omdat ze gasten blij willen maken," vertelde hij zichtbaar geëmotioneerd. "Het komt van een jongen die houdt van de zee, die geprobeerd heeft werelds te groeien. Chefs van over de hele wereld zijn vrienden geworden." Voor Hiele overstijgt de lijst de loutere erkenning van individuele prestaties. "Elke gids heeft zijn identiteit. Dit geeft ons visibiliteit en creëert een community," zegt hij. Tegelijk wijst hij op een problematiek die volgens hem steeds urgenter wordt voor de Belgische horeca. "Mijn personeel komt van buiten België. Als ik in Vlaanderen personeel zoek reageert er quasi geen enkele Belg en die heeft dan nog eens heel veel eisen. Mensen die van buiten België komen hebben een heel andere kijk op respect en willen werken in een restaurant. Ik doe alles op een correcte manier en betaal correct maar op zijn minst willen ze correct werken. Ik stel me vragen hoe hotelscholen mensen voorbereiden op het vak." Zijn aanwezigheid in Lima onderstreept hoe belangrijk dergelijke internationale erkenning voor chefs wordt. "Ik ben heel blij dat er meerdere Belgen in de lijst staan. Ik ben heel blij voor Kobe. Die doet heel hard zijn best. Ik ben blij dat ik Vlaanderen op de internationale gastronomische kaart kan zetten."
Johan Kafkot
Bozar schrijft Belgische gastronomische geschiedenis
Wie de volledige rangschikking bekijkt ziet een gastronomisch landschap dat steeds minder wordt gedomineerd door de traditionele culinaire grootmachten. Natuurlijk blijven Europa, Azië en Noord-Amerika sterk vertegenwoordigd maar de meest opvallende bewegingen komen van elders. Van São Paulo tot Seoul, van Mumbai tot Quito verschijnen restaurants op het hoogste niveau die enkele jaren geleden nauwelijks deel uitmaakten van het internationale gesprek. Nergens wordt die verschuiving duidelijker dan bij de nieuwkomers. Elf restaurants maken hun debuut in de top vijftig, verspreid over verschillende continenten, culturen en culinaire tradities. Daarmee bevestigt de lijst wat veel chefs al langer aanvoelen: gastronomische excellentie is niet langer geconcentreerd in een beperkt aantal hoofdsteden, maar ontstaat steeds vaker op plaatsen die hun eigen identiteit durven omarmen.
Voor België was er bovendien een historisch moment. Bozar uit Brussel debuteert rechtstreeks op plaats 42. Kort na de bekendmaking was chef Karen Torosyan nog zichtbaar overdonderd door het nieuws. "Ik ben heel fier. Ik ben heel vreugdevol. Ik ben ongeduldig om terug te keren naar Brussel en met het team te gaan vieren," vertelde hij. "Het is dertig jaar werk. Een fantastisch team. Ik ben sprakeloos." Waar veel internationale onderscheidingen vaak rond één chef draaien, benadrukte Torosyan vooral het collectieve karakter van het succes. "Het is het werk van een team mensen. Ik heb mensen die al meer dan tien jaar met mij aan dit succes hebben meegebouwd." Dat België vandaag meerdere chefs heeft die wereldwijd opvallen, stemt hem bijzonder gelukkig. "België heeft vier chefs die op de internationale scène indruk maken. Dat maakt me gelukkig."
Een uitgebreider gesprek met Torosyan volgt later maar zijn eerste reactie vat perfect samen wat dergelijke erkenning betekent voor een restaurant dat jarenlang consequent aan zijn eigen identiteit heeft gebouwd.
Johan Kafkot
Van de Himalaya tot Modena: gastronomie met een missie
Ook India verstevigt zijn positie op het wereldtoneel. Mumbai ziet Masque doorbreken tot de wereldtop, terwijl Naar in het berggebied van Kasauli niet alleen zijn entree maakt in de ranglijst, maar tegelijkertijd wordt onderscheiden voor zijn uitzonderlijke duurzaamheidsaanpak. Daar draait duurzaamheid niet om imago of certificaten. Ze is diep verweven met de dagelijkse werking van het restaurant. Ingrediënten komen uit de Himalaya-regio, menu’s bewegen mee met de seizoenen van het gebergte en eeuwenoude bewaartechnieken worden opnieuw toegepast in een hedendaagse gastronomische context.
Die focus op lokale identiteit loopt als een rode draad door vrijwel alle verhalen die deze editie van The 50 Best Restaurants kenmerken.
Neem Jessica Rosval, die werd uitgeroepen tot World's Best Female Chef 2026. Vanuit Al Gatto Verde in Modena bouwde zij een reputatie op die veel verder reikt dan haar keuken. Haar werk combineert verfijnde houtvuurbereidingen met een uitgesproken sociale missie. Via het project Roots creëert ze professionele kansen voor vrouwen met een migratieachtergrond en toont ze aan dat hedendaagse gastronomie niet alleen over eten gaat, maar ook over maatschappelijke impact.
Een vergelijkbare gedachte ligt achter de erkenning voor Ferran Adrià. Hoewel El Bulli inmiddels al jaren gesloten is, blijft de invloed van de Catalaanse pionier voelbaar in vrijwel elke moderne topkeuken ter wereld. Zijn onderscheiding als culinaire icoon is geen nostalgische terugblik, maar een erkenning van een nalatenschap die de fundamenten van de hedendaagse gastronomie blijvend heeft veranderd.
Ook New York kende een succesvolle avond. Junghyun Park van Atomix ontving de Chefs' Choice Award, een onderscheiding die door collega-chefs wordt toegekend en daarom binnen de sector bijzonder hoog wordt gewaardeerd. Zijn werk symboliseert de opmars van de Koreaanse gastronomie op het wereldtoneel.
Misschien is dat wel de meest interessante conclusie van deze editie. Jarenlang leek globalisering te leiden tot een zekere uniformiteit in de topgastronomie. Restaurants inspireerden elkaar, leerden van dezelfde pioniers en gebruikten vaak dezelfde referentiekaders. Vandaag lijkt het tegenovergestelde te gebeuren. Hoe lokaler een restaurant durft te zijn, hoe relevanter het internationaal wordt.
Johan Kafkot
Waarom chefs duizenden kilometers reizen zonder zelf te winnen
Dat gevoel werd onverwacht zichtbaar buiten de schijnwerpers van de prijsuitreiking. Tussen de aanwezigen bevonden zich ook tal van chefs die zelf geen plaats in de ranglijst veroverden. Zo waren ook Viki Geunes van Zilte en zijn vrouw Viviane naar Lima afgereisd. Dat een chef bereid is naar de andere kant van de wereld te reizen zonder zelf in de lijst te staan, toont misschien beter dan wat ook hoe belangrijk deze gemeenschap voor de internationale gastronomie is geworden.
Een gelijkaardige motivatie bracht ook Luis Garcia, eigenaar van het Antwerpse Peruviaanse restaurant Lima Nikkei, samen met chef Diego Salas naar de Peruaanse hoofdstad. Voor Garcia was de reis veel meer dan een culinaire uitstap. "Ik wil hier zijn op het moment dat er zoiets belangrijks voor mijn land gebeurt," vertelde hij. "Ik wil weten wat mensen hier weten, hoe mensen hier werken en hoe restaurants hier werken. We willen ervan leren om de ervaring in ons restaurant in Antwerpen nog authentieker te maken."
Zijn woorden vatten perfect samen waarom zoveel professionals ieder jaar opnieuw naar dit evenement afzakken. Niet alleen om successen te vieren, maar vooral om inspiratie op te doen.
"Voor mij is het liefde voor traditie, en voor het eten waar ik mee opgegroeid ben."
Johan Kafkot
De toekomst van gastronomie? Terug naar de essentie
Daarom voelt de overwinning van Asador Etxebarri uiteindelijk meer als een cultureel signaal dan als een louter culinaire bekroning. In een wereld waarin restaurants steeds ambitieuzer, groter en complexer worden, blijkt authenticiteit opnieuw een van de meest waardevolle ingrediënten. En precies daarom wist een restaurant dat draait rond houtskool, rook, vakmanschap en uitzonderlijke producten de hoogste onderscheiding van allemaal binnen te halen.
Misschien is dat uiteindelijk de belangrijkste boodschap van The 50 Best Restaurants 2026. Niet dat innovatie haar belang heeft verloren, maar dat de toekomst van fine dining steeds vaker ontstaat door terug te keren naar de essentie. Wanneer alle ruis verdwijnt, blijft uiteindelijk slechts één vraag over: hoe goed is wat er op het bord ligt?
In een klein Baskisch dorp heeft Víctor Arguinzoniz daar blijkbaar het meest overtuigende antwoord op gevonden.
