Sommige restaurants bezoek je voor het eten, andere voor het gevoel dat je er even thuiskomt. Da Lidia in Maasmechelen deed al meer dan een halve eeuw allebei. Het familierestaurant, een van de oudste Italianen van het land, sluit op 20 december definitief de deuren. Geen faillissement, geen drama, gewoon een eerlijk afscheid. Zaakvoerster Elvira Cellini nadert de 70 en vindt dat het mooi geweest is. Met spijt in het hart, dat wel.
Wie in Limburg opgroeide heeft er ongetwijfeld herinneringen liggen. Een communiefeest, een eerste date, een zondagse pasta met de hele familie of die gamba's waar je nog weken over bleef praten. Da Lidia was nooit zomaar een pizzeria maar een stukje geschiedenis dat je kon proeven. Tijd dus om een glas te heffen op een zaak die de Maasvallei leerde wat echte Italiaanse keuken is.
Van mijnbarakken naar de Rijksweg
Het verhaal van Da Lidia begint lang voor er ook maar 1 bord pasta over de toog ging. In 1952 vertrok Lidia Felicetti vanuit de Marche samen met haar moeder en tante naar België waar haar ooms al in de mijn van Eisden werkten. Een zonnige start was het allerminst. De eerste maanden woonde de familie in de voormalige barakken van Russische krijgsgevangenen in Lanklaar waar Lidia samen met haar moeder kookte voor Italiaanse mijnwerkers die zonder gezin naar België waren gekomen. Wie het talent voor gastvrijheid zoekt vindt de wortels dus daar. In een barak, aan een fornuis, voor mannen die hun mamma misten.
Daar leerde ze ook haar man kennen, eveneens mijnwerker in Eisden. Hun trouwdag kreeg een wrange bijsmaak. Ze trouwden op 8 augustus 1956, de dag van de mijnramp in Marcinelle, en lieten uit solidariteit het feest achterwege. Dat zegt veel over de familie. Samenhorigheid ging altijd voor.
Het restaurant zelf ontstond eerder uit noodzaak dan uit ambitie. Toen haar man na 21 jaar ondergronds door longproblemen moest stoppen opende Lidia in 1973 haar bescheiden Italiaanse zaak aan de Rijksweg. De naam lag voor de hand. Da Lidia, bij Lidia. Simpel, warm en meteen raak.
Da Lidia
Suiker op de pasta
Het Limburg van begin jaren '70 was culinair gezien nog geen Toscane. Lidia liet haar producten via haar broer rechtstreeks uit Italië overkomen. Pasta, prosciutto, rucola, olijfolie en aubergines. Ingrediënten die hier toen nauwelijks bekend waren. Ze leerde de Limburgers tiramisu en ossobuco eten al vergde dat wat geduld. Volgens Elvira vroegen de eerste gasten doodleuk om suiker op hun pasta. Een anekdote die vandaag grappig klinkt maar die perfect illustreert hoeveel pionierswerk hier geleverd werd.
Aanvankelijk bleef de keuken eenvoudig met pizza en pasta als vaste waarden maar door de jaren heen groeiden zowel de zaak als de menukaart. Uiteindelijk konden gasten terecht in het ristorante, het grand café en een lounge garden.
Een familie aan het fornuis
Zoals het een Italiaans familiebedrijf betaamt stond het hele gezin paraat. Elvira hielp eerst mee tijdens vakanties en weekends voor het een voltijdse job werd en later kwamen ook haar broers Marco en Vincenzo in de zaak. Marco nam de keuken over terwijl Vincenzo en Elvira in de zaal stonden.
Het familieverhaal kende ook zware hoofdstukken. Na het vroegtijdige overlijden van moeder Lidia en van Vincenzo en het vertrek van Marco naar een eigen zaak werd de bedrijfsvoering lastiger. Marco opende eerst een restaurant in Maasmechelen Village en later in Leut, dat sinds vorig jaar Osteria Luca heet. Elvira hield intussen de fakkel brandend, samen met haar partner Theo. En niet zonder succes want de gegrilde gamba's van Da Lidia werden onlangs nog verkozen tot de beste van Limburg. Afsluiten op een hoogtepunt heet dat.
Da Lidia
Gastvrijheid als hoofdingrediënt
Vraag Elvira naar het geheim van Da Lidia en het antwoord heeft weinig met recepten te maken. Gastvrijheid schrijft ze naar eigen zeggen met een hoofdletter. Het restaurant ontving tal van Belgische en buitenlandse sterren maar iedereen werd er met open armen onthaald. Of je nu een bekende kop had of gewoon zin had in een bord spaghetti vongole, je kreeg dezelfde hartelijke ontvangst. Precies dat maakt het afscheid zo emotioneel. Voor veel gasten voelde een avond bij Da Lidia als thuiskomen. Dat bouw je niet op met een strak interieur of een trendy kaart maar met decennia van oprechte aandacht, een onthouden naam en een extra portie tiramisu wanneer niemand kijkt.
Nog 1 keer aanschuiven?
Wie nog een laatste keer wil proeven van dit stukje Limburgse erfgoed heeft tot 20 december de tijd. Het restaurant is open van donderdag tot en met zondag en reserveren kan via +32 89 76 41 34. Onze tip? Wacht niet tot de laatste week. Nostalgie is een krachtige motor en de kans is groot dat half Limburg hetzelfde idee heeft.
Elvira zelf maakt er geen geheim van dat er op die laatste avond meer dan 1 traan zal vloeien. Maar ze kijkt vooral dankbaar terug op de talloze herinneringen die de zaak heeft opgeleverd. Met Da Lidia verdwijnt niet alleen een restaurant maar ook een levend monument voor de Italiaanse mijnwerkersgemeenschap die Limburg mee heeft gevormd. Van een barak in Lanklaar tot een referentie in de hele regio. Dat is een traject waar menig chef van droomt. Grazie, Lidia. Grazie, Elvira. Het was buonissimo.
