Op maandag 12 oktober 2026 weten we welke chef zich het komende jaar Lady Chef of the year mag noemen en zo de opvolgster wordt van Loélia Gachadoat van restaurant Pluriel in Transinnes. Culinaire Ambiance sprak in aanloop naar de uitreiking met elk van de vijf finalistes. Van 7 tot en met 11 oktober brengen we dagelijks een persoonlijk portret van een van hen. Vandaag: Davine Croughs van Hēdonē. 

Toen haar partner op gesprek ging bij de eigenaars van Zilte, ging ze mee. Aanvankelijk was het plan om zelf op zoek te gaan naar een job bij een ander restaurant in Antwerpen, maar uiteindelijk besloot ze zich toch te wagen aan de uitdagingen van een tweesterrenrestaurant: “Mijn vriend ging in Zilte werken. Ik was van plan om een job te zoeken in een ander restaurant in Antwerpen maar toen ik mee was op gesprek met Viki en Vivian, was het zo goed meegevallen dat ik daar ook begonnen ben.”

Na jaren van ervaring, oefening en culinaire verfijning, keerde het koppel terug naar Tongeren, maar een stap terug was het allerminst: ze besloten een eigen zaak te openen: Hēdonē was geboren. Zoals de naam, die verwijst naar de Griekse godin van genot en plezier, al doet vermoeden, willen Davine en Nicholas met hun restaurant de focus leggen op culiniair genieten. Terwijl haar vriend ervoor zorgt dat de gasten in de watten gelegd worden, bereidt Croughs de ene gang na de andere, allen opgebouwd naar de smaakintensiteit en herkenbaarheid van de ingrediënten: “Ik bouw mijn gerechten allemaal op naar hun smaakintensiteit. Ik denk dat dat is wat me zo typeert: ik gebruik drie of vier ingrediënten en verwerk die in mijn gerecht op verschillende wijzen. Zo zorg ik ervoor dat het product nog heel herkenbaar blijft.”

Naast het culinaire aspect wil het koppel ook een thuisgevoel creëren voor hun gasten, waardoor er een ongedwongen, losse sfeer heerst, legt Davine uit: “We willen niet dat de sfeer te stijf is. We zijn zelf twee losse mensen, vooral ik. Als ik bijvoorbeeld een gerecht uitdraag en daar uitleg bij geef, struikel ik soms over mijn woorden. Ik maak er dan snel een grapje over en lach het weg.” 

Ook hun interieur ademt die hartelijkheid. Zo kozen ze bewust voor een open keuken: “Vanuit mijn keuken kan ik vragen beantwoorden als het nodig is. Het gebeurt soms dat ik te hard in the zone ben, dan haalt mijn vriend me eruit door er een grapje over te maken. De saus loopt dan wel eens over," lacht Davine, "maar ook dat mag gezien worden.”  

Van sterren naar eigen stijl 

Dat Davine veel heeft opgestoken door op tweesterrenniveau te koken valt niet te betwisten. De smaakcombinaties, de technieken en de werkethiek die ze zich er meester maakte, liet ze niet achter in Antwerpen. In Hēdonē proef je dat meesterschap in elke hap. Toch zijn er ook zaken die ze moest leren loslaten om haar eigen stijl te creëren: “Ik ben moeten afstappen van het ultra verfijnd dresseren. Ik was het gewoon uit een tweesterrenrestaurant maar ik sta nu alleen in de keuken. Zonder keukenteam is dat praktisch onhaalbaar.” 

Niet alleen bij het afwerken van de gerechten moest de chef zich aanpassen. Ook het verloop van een service is anders wanneer je met z'n tweeën een restaurant runt en er geen maître is die de communicatie in goede banen leidt. De open keuken dient ook hier een doel: vanuit haar keuken houdt Davine zicht op de zaal. “Vanuit een open keuken kan ik alles zien en meevolgen. Als iemand bijvoorbeeld zijn wijn heeft gekregen, zie ik dat en kan ik daarop inspelen.” 

Dat het vaak een uitdaging is om met twee een restaurant te runnen ontkent Croughs niet: “In de keuken doe ik alles alleen. Af en toe komt mijn papa helpen, bij het afbakken van de degen bijvoorbeeld. Terwijl ik uren in de keuken sta te mise-en-placen, regelt mijn vriend de administratie.” Wanneer we vragen naar een andere chef die ze bewondert, hoeft Davine dan ook niet lang na te denken: “Ik kijk enorm op naar Lize Willems, Lady Chef van 2024. Haar restaurant ligt een 500-tal meter van het onze. Het is bewonderenswaardig hoe zij het hele restaurant alleen runt.” 

Vrouwen in de spotlight

De verkiezing van Lady Chef leeft volgens Davine duidelijk bij het publiek. Toch gaat haar boodschap verder dan de titel op zich. Voor haar is de zichtbaarheid van vrouwelijke chefs belangrijk, juist omdat vooroordelen nog steeds bestaan: “Ik vind het een prachtig initiatief. Het is goed dat er wat meer aandacht is voor vrouwelijke chefs. Soms, op het einde van de avond, krijg ik van gasten de vraag: “Heb jíj dan gekookt voor ons vanavond?” Terwijl we een open keuken hebben en ze mij de hele avond hebben zien koken. Alsof het zo ongeloofwaardig is dat een vrouw op dat niveau kan koken? Die erkenning is enorm belangrijk."

Naast zulke reacties van klanten, botste Croughs in het verleden ook op vooroordelen binnen de sector zelf: “In de eerste maand dat we open waren gingen leveranciers automatisch naar mijn man, alsof een meisje of vrouw nooit de leidinggevende kan zijn in de keuken. En toen ik nog op sterrenniveau werkte, heb ik ook wel eens de opmerking gekregen dat het onmogelijk was dat ik als vrouw zo een hoge positie had zonder met de chef in bed gekropen te zijn." 

Het zijn ervaringen als deze die Davine alleen maar meer vastberaden maken om haar plek als chef in te nemen. Dat er via platvormen zoals Lady Chef meer aandacht gaat naar vrouwen in een door mannen gedomineerde sector, vindt ze dan ook enorm belangrijk. Zelf hoeft ze ondertussen niemand meer te overtuigen: in Hēdonē maakt Croughs haar keuken elke dag volledig de hare, met een spontane aanpak, een sterke focus op pure smaken en ingrediënten die steeds herkenbaar blijven.